Güneydoğu Asya’da yataklı otobüsle ilk tanışmam Laos sayesinde oluyor. Laos, dağlık bir ülke ve dört bir yanı virajlarla kaplı olduğu için bir yerden bir yere gitmek zaman alıyor. 3,5 saatte ulaşırsınız denilen yolu 5 saatte bol zıplamalı gittiydik, oradan biliyorum. Bu yataklı otobüsü keşfettiğimden beri bir süre en sevdiğim ulaşım şekli oluyor. Yüksek dağlar arasında uzanan Nam Ou Nehrinin büyüsünden kendimi koparıp, 13 saat sonra ülkenin en güneyi Pakse’ye ulaşacağımı umut ederek sevdiceğim yataklı otobüste yerimi alıyorum. Yanımda yatan teyzeyle (yataklar iki kişilik ve artık dibinize kim düşerse) ve hemen çaprazımdaki Tayvanlı çocukla okey çevirecek kadar muhabbet koyulaşıyor. Kitap okumalı, muhabbet etmeli en sonunda da ağır sızmış bir şekilde kendimi uykuya bırakıyorum. Sabaha karşı pat pat pat diye otobüsün camına vuruyorlar, öyle derin uyumuşum ki ses çok derinlerden geliyor, yükseliyor, yükseliyor…Hello madam! Tuk tuk madam! Tuk tuk!!! Bir yandan gülüyorum, bir yandan küfür ediyorum, bir yandan eşyalarımı topluyorum. Tuk tuk…

Frogsonwheels gillerden Gökben Bağcı. Tanışmamız kutsal instagram’a dayanır, yüz yüze görüşmemizi ise gülümseyenlerin ülkesinin başkenti Bangkok’a borçluyuz. Ben sırt çantamla avare avare gezerken o çoktan yatay bisikletiyle birçok yol, insan, hikaye geçmiş, tam 5 yıl boyunca ne anılar biriktirmiş… Hikayesini dinlediğim an “Vay be hatuna bak!” dediğimi hatırlıyorum. Çünkü hayatta bisikletimi alıp böyle bir yola çıkmam, neden? Çünkü bir bisikletim yok 😀 Şaka bir yana kendi böbreğimi zar zor koruyorken bir de bisiklete sahip olmak bana göre değil. Bangkok’taki buluşmamızdan sonra bir bakmışız çok yakın iki dost olmuşuz. Mesafelerin önemsiz olduğunu öğretti bana. Evet, benim Gökben’e aşk methiyelerim bitmez bu yüzden artık onun ağzından onun hikayesini dinleyelim istiyorum. Sayın Gökben Bağcı, özledim! Öhöm neyse, bu yolculuğa çıkmadan önce neler yapıyordunuz? Hayatınız nasıl gidiyordu? İyiydi ya nolsun, yuvarlanıp gidiyorduk. Yöneticiydi, istifa etti… Dım dım dım dım… Tam bir gazete başlığı olur. Ciddiyim bu arada 🙂 Ama madem bi iş yapıyoruz, araya…